De oversteek

met Geen reacties

De oversteek

Ze zat op straat, de vlinder. Midden op straat. Doodstil, vleugeltjes dicht. Ik fietste voorbij, stopte en draaide om. Zonder enige actie van mijn kant zou de vlinder heel snel geplet worden door een andere passant. Het was een atalanta. Ze liet zich zonder enige vorm van protest oppakken en met de vlinder in mijn linkerhand, fietste ik terug naar huis. De boodschappen konden wachten, er viel een vlinderleven te redden en dat leek me een prioriteit van de hoogste orde. Eenmaal binnen begon Het Grote Denken. Want viel er wel iets te redden? En hoe dan? Om mijn handen vrij te maken, zette ik haar op een zachte doek in het zonnetje. Er ging een rilling door haar vleugeltjes en langzaam zakten ze in de spreidstand. Dat zal allemaal wel niet zo bijzonder zijn, maar ik kreeg er hele warme gevoelens bij. Al snel bleek dat dit het enige was wat ik voor haar kon betekenen, een veilig plekje in de zon. Ze had geen behoefte aan het gezoete water dat ik haar voorzette. Als ik even weg moest, liep ik later op mijn tenen naar haar toe om te kijken hoe ze er bijzat. Beetje vreemd, ik weet het. Het ging vanzelf.

Na een dag praktisch bewegingsloos op haar kleedje gezeten te hebben, fladderde ze, voor mij onzichtbaar, naar de andere kant van het bestaan.

Geluksmomentje…

Atalanta (Vanessa atalanta)
Follow Johanna van Sabben:

Schrijfster

Latest posts from

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *